Elk Songfestival-seizoen zorgt in heel Europa voor dezelfde discussie: wat maakt nu eigenlijk een Songfestival-winnaar?
Winnaars van het Eurovisiesongfestival volgen zelden één genre of formule. Succes is meestal een balans tussen originaliteit, emotie, podiumpresentatie en aantrekkingskracht voor het grote publiek.
En volgens de leden en bezoekers van Ipsos iSay is dat mysterie misschien wel waar het allemaal om draait.
In onze meest recente 'Eurovisie Vraag van de Dag'-poll gaf de grootste groep respondenten (28%) aan dat winnaars van het songfestival helemaal geen duidelijke regels volgen. Anderen noemden een aanstekelijke, brede aantrekkingskracht (20,9%), podiumpresentatie en spektakel (17,9%), vernieuwing (13,3%) en emotionele impact (12,6%) als de belangrijkste factoren voor succes.
Die onvoorspelbaarheid kwam nog sterker naar voren toen het publiek werd gevraagd of er überhaupt een winnende formule voor het songfestival bestaat: bijna de helft (47,2%) zei dat er geen vast patroon voor succes is, terwijl 21,7% geloofde dat originaliteit en creativiteit de doorslag geven.
Als we terugkijken op de songfestivalwinnaars door de decennia heen, blijkt dat elke groep weleens gelijk zou kunnen hebben.
*AI-gegenereerde visual uitsluitend ter illustratie.
De beginjaren van het songfestival stonden in het teken van de ballad
In de eerste decennia van het Eurovisiesongfestival domineerden emotionele ballads het scorebord. In de jaren 1950, 1960 en een groot deel van de jaren 1970 vertrouwden de winnaars vaak op krachtige zang, dramatische orkestratie en het vertellen van tijdloze liefdesverhalen.
Nummers als “Poupée de cire, poupée de son” van France Gall voor Luxemburg in 1965, “Save Your Kisses for Me” van Brotherhood of Man in 1976 en Johnny Logans legendarische “Hold Me Now” in 1987 lieten zien hoe het songfestival een emotionele connectie en gedenkwaardige melodieën beloonde. Daarna kwam Céline Dion, die in 1988 Zwitserland vertegenwoordigde met “Ne Partez Pas Sans Moi,” en bracht het soort meeslepende ballad ten gehore waar het songfestival bekend om werd.
Zelfs decennia later verdween die formule nooit helemaal. De Portugees Salvador Sobral won in 2017 met de intieme, op jazz geïnspireerde ballad 'Amar Pelos Dois' en bewees daarmee dat een ingetogen, emotioneel optreden het nog steeds kon winnen van luidere, meer theatrale concurrenten. Duncan Laurence volgde in 2019 met 'Arcade', ook een minimalistisch, emotioneel nummer dat later een wereldwijde streaminghit werd.
Die emotionele kracht spreekt songfestivalfans vandaag de dag nog steeds aan. Uit een peiling van Ipsos iSay bleek dat 12,6% van de respondenten een sterke tekst en zang het belangrijkst vindt voor succes op het songfestival.
Toen pop het songfestival veroverde
Alles veranderde in 1974 toen ABBA het songfestival won met 'Waterloo'. Het optreden won niet alleen de wedstrijd, het transformeerde het songfestival zelf. Plotseling draaide het songfestival niet meer alleen om orkesten en traditionele ballads. Het werd een springplank voor internationale popmuziek. Vanaf dat moment werden pakkende refreinen, herkenbare melodieën en radiovriendelijke nummers steeds belangrijker.
De succesformule van de jaren 1990 en 2000 bestond vaak uit gelikte popnummers. Zweden perfectioneerde die formule keer op keer en bracht strakke, moderne optredens die zowel jury's als playlists domineerden. Loreens 'Euphoria' uit 2012 werd een van de meest succesvolle moderne popsongs van het Eurovisiesongfestival, terwijl haar winnende nummer 'Tattoo' uit 2023 bewees dat sfeervolle Scandinavische pop nog steeds een enorme kracht is op het songfestival.
Andere winnaars volgden een vergelijkbaar pad. Het Deense 'Only Teardrops' combineerde folkpop met een refrein dat direct in je hoofd bleef zitten. De Duitse Lena won met het eigenzinnige, radiovriendelijke 'Satellite'. De Israëlische Netta maakte van 'Toy' een wereldwijd viraal fenomeen.
Het is geen verrassing dat 20,9% van de Ipsos iSay-leden vindt dat aanstekelijkheid en een brede aantrekkingskracht tegenwoordig het belangrijkst zijn. In het streamingtijdperk verdwijnen Songfestival-nummers niet meer na één zaterdagavond. Ze leven de hele zomer voort via TikTok-filmpjes, Spotify-afspeellijsten, memes, reactievideo's en festival-playlists.
Waarom onvoorspelbare Songfestival-nummers toch winnen
En toch, net als het publiek denkt het Songfestival te begrijpen, slaat de wedstrijd weer een compleet andere richting in.
In 2006 verscheen de Finse hardrockband Lordi verkleed als monsters en won met “Hard Rock Hallelujah”. Daarmee schokten ze kijkers in heel Europa en bewezen ze dat het Songfestival iets totaal onverwachts kon belonen.
Daarna kwamen er winnaars die genres mixten op manieren die het Songfestival nog nauwelijks had gezien. De Oekraïense Ruslana combineerde folkinvloeden met explosieve choreografie in “Wild Dances”. Måneskin bracht in 2021 rauwe glamrockenergie met “Zitti e buoni” voordat ze internationale sterren werden. Kalush Orchestra mixte rap, hiphop en Oekraïense folkmuziek in “Stefania”.
In 2024 won de Zwitserse Nemo met “The Code”, een optreden dat binnen één nummer schakelde tussen opera, rap, drum-'n-bass en pop. Het was gedurfd, theatraal, emotioneel en onmogelijk in een hokje te plaatsen.
Recenter werden de optredens van Loreen masterclasses in visueel minimalisme, terwijl de Kroatische Baby Lasagna humor en chaos omzette in een viraal Eurovisiemoment. Daarna kwam de verrassende overwinning van Bulgarije in 2026 met Dara's “Bangaranga,” een optreden dat een gedurfde enscenering, moderne pop en sterke culturele invloeden combineerde en zich daarmee direct onderscheidde van de rest.
De overwinning bevestigde wat veel respondenten van Ipsos iSay geloven: Eurovisiesucces komt zelden voort uit het kopiëren van een winnende stijl. De sterkste inzendingen combineren emotie, originaliteit en performance op precies het juiste moment.
Precies vanwege die onvoorspelbaarheid gelooft 47,2% van de Ipsos iSay-respondenten nu dat er helemaal geen duidelijke Eurovisieformule bestaat. Nog eens 21,7% is van mening dat originaliteit en creativiteit het belangrijkst zijn.
In 2024 won de Zwitserse Nemo met “The Code”, een optreden dat binnen één nummer schakelde tussen opera, rap, drum-'n-bass en pop. Het was gedurfd, theatraal, emotioneel en onmogelijk in een hokje te plaatsen. Recenter werden de optredens van Loreen mas
De Eurovisiewinnaar van 2026 voegde een nieuwe dimensie toe aan het langlopende debat over wat een Eurovisiewinnaar maakt. DARA uit Bulgarije won met 'Bangaranga', een optreden dat moderne popenergie, een gedurfde podiumact, cultureel zelfvertrouwen en een directe aantrekkingskracht op het publiek combineerde. In plaats van één vaste formule te bevestigen, liet haar overwinning zien hoe de sterkste inzendingen van nu vaak meerdere Eurovisie-succesfactoren tegelijk samenbrengen.
Waarom de podiumact bij het Eurovisiesongfestival belangrijker is dan ooit
Het moderne Eurovisiesongfestival wordt niet langer alleen op de muziek beoordeeld. Tegenwoordig kan de podiumact een optreden volledig transformeren.
Sommige songfestivalinzendingen herinneren we ons minder om het liedje zelf en meer om het visuele moment dat erbij hoort. Denk aan Måns Zelmerlöw die interactie had met geanimeerde projecties tijdens 'Heroes', Conchita Wurst die onder gouden lichten stond bij 'Rise Like a Phoenix', of Verka Serduchka die puur door de energie van haar optreden een songfestivalicoon werd, ook al won ze niet.
Naar het Eurovisiesongfestival kijk je niet meer alleen op tv. Optredens verspreiden zich nu onmiddellijk via TikTok-filmpjes, livestreamreacties, GIF's, memes en virale momenten op social media. Eén onvergetelijk beeld kan binnen enkele minuten door heel Europa gaan.
Bijna 18% van de respondenten van Ipsos iSay vindt nu dat spektakel en de act belangrijker zijn dan het genre zelf, en in het tijdperk van social media is dat volkomen logisch.
Dus, bestaat er een Eurovisie-formule?
Het antwoord is zowel ja als nee.
Er bestaan zeker bepaalde patronen. Aanstekelijke popnummers doen het regelmatig goed. Emotionele ballads verdwijnen nooit echt. Een sterke act is essentieel geworden in de moderne competitie. Maar het Eurovisiesongfestival beloont ook verrassingen. Elke keer als de competitie voorspelbaar begint te worden, wint er juist iets onverwachts. Dat is wat het Eurovisiesongfestival na bijna 70 jaar nog steeds zo boeiend maakt.
Het publiek wil herkenbaarheid, maar wil ook verrast worden. Ze houden van gelikte popnummers, maar waarderen ook originaliteit. Ze houden van spektakel, maar blijven authenticiteit belonen. En misschien is dat wel de beste omschrijving van een echte winnende formule voor het songfestival: de perfecte balans vinden tussen iets wat mensen direct herkennen en iets wat ze nog nooit eerder hebben gezien. Dat betekent dat de winnaar van volgend jaar een hartverscheurende ballad, een virale pophit, een experimenteel rocknummer of iets totaal ondefinieerbaars kan zijn.
En eerlijk gezegd zouden fans van het Songfestival het niet anders willen.
Wat vinden de Songfestivalfans?
Als er één ding is waar Eurovisiefans het over eens lijken te zijn, is het dat er geen eenduidig succesrecept bestaat. En juist die onvoorspelbaarheid is misschien wel de reden waarom het songfestival elk jaar weer miljoenen mensen in heel Europa weet te boeien.
Uit de meest recente resultaten van de Ipsos iSay Eurovisie Vraag van de Dag bleek dat het publiek verdeeld blijft over wat nu echt een winnaar maakt: van emotionele ballads en pakkende popdeuntjes tot originaliteit, de act op het podium en pure verrassing.
Wil je ook je mening geven over de grootste culturele momenten, trends en discussies in Europa? Word lid van Ipsos iSay en doe mee aan dagelijkse polls, enquêtes en gesprekken. Zo verdien je beloningen voor het delen van je mening.
*Deze resultaten zijn representatief voor bezoekers van de Ipsos iSay-website in heel Europa. Het onderzoek is uitgevoerd van 14 tot 18 mei 2026 en de resultaten weerspiegelen mogelijk niet de mening van de algemene bevolking.
Deze inhoud is vertaald met behulp van AI-technologie. Hoewel er inspanningen zijn geleverd om nauwkeurigheid te garanderen, kunnen er enkele nuances of fouten aanwezig zijn. Om het originele materiaal in het Engels te lezen, klik hier.
